De Zesdaagse was meer dan 30 jaar weggeweest uit Amsterdam en bijna 15 jaar uit Nederland. Na vele jaren lobbyen bij de politiek werd in 1998 de piste van de wielerbaan Sloten overdekt en kon het Velodrome Amsterdam geopend worden. Na een drietal jaren ééndaagse internationale evenementen te hebben georganiseerd achtte het Velodrome Amsterdam in september 2001 de tijd rijp voor de terugkeer van de Zesdaagse. Alhoewel de afwezigheid van verwarming in de hal voor één jaar nog een minpuntje was, viel er voor de rest weinig op aan te merken. De internationale wielerunie UCI plaatste nauwelijks kanttekeningen en van de 200 te behalen punten kreeg Amsterdam er 195. Uiteraard lag de munitie om de Zesdaagse te torpederen voor het oprapen. Maar eenmaal binnen wonnen warmte en sfeer het van scepsis en somberheid. Zes nachten lang genoten duizenden enthousiaste wielersupporters van de intieme sfeer op de Amsterdamse wielerbaan. Met de polonaise op de Amsterdamse avond, meeswingend publiek bij Lee Towers, Anita Meyer en Gordon, opzwepende muziek bij de cruciale wielermomenten en bovenal wielersport van ongekend hoog niveau.

 

"Amsterdam heeft mij verbaasd" gaf internationaal wedstrijdleider Patrick Sercu, zelf goed voor 88 Zesdaagse-zeges, aan. "Organisatorisch was het in orde. De renners zorgden voor spectaculaire wedstrijden en het publiek heeft dat goed opgepakt. Na de gebeurtenissen in New York en Washington had ik even schrik dat de hal wel eens een avond leeg zou zijn, maar de tribunes werden juist steeds voller. In 2002, met een verwarmde hal en enkele wegrenners aan de start, zal het alleen maar drukker worden. Ik denk dat Amsterdam een vaste plek op de Zesdaagse-kalender heeft veroverd". De Australische Olympisch kampioen Scott McGrory, die samen met koppelgenoot Matthew Gilmore de Zesdaagse won, was ook tevreden en keek al uit naar de editie van 2002. "De organisatie heeft voor een allereerste Zesdaagse in deze hal perfect werk geleverd. Alle renners waren enthousiast. Zeker over de baan. Die heeft met 200 meter een ideale lengte en is goed egaal. Daarnaast spreekt de sfeer aan!!" De mooiste typering kwam echter uit het Haarlems Dagblad van journalist Fred Segaar. Hij duidde de Zesdaagse met de kop: "Net als een kroeg". Dat is exact de doelstelling van de organisatie. Op de tribunes zitten de wielerkenners, het middenplein wordt bevolkt door het publiek dat het gevoel heeft in een bruine kroeg te staan en sponsors en genodigden bevolken de VIP-loges, alsof men in een grand café vertoeft.

 

Terugblik 2001; Dag 1
Na de openingsceremonie door wethouder Onno Peer vertrokken 12 koppels voor hun strijd over 6 dagen. Het veld bestond uit internationale Zesdaagse-topkoppels als Martinello/ Villa, Risi/Betschart, Gilmore/McGrory, de wereldkampioenen Steinweg/Weispfennig, Madsen/Hansen en de Nederlanderse youngsters Slippens/Stam. Aan het einde van dag één stonden vier koppels in dezelfde ronde met de Zwitserse routiniers Risi/Betschart aan de leiding.

 

Dag 2
De tweede dag bracht een aantal interessante wijzigingen. Het belangrijkste moment gebeurde in het laatste onderdeel van de avond. Robert Slippens won de afsluitende dernyrace en daarmee passeerde het Nederlandse koppel de 100 punten grens, goed voor één bonusronde. Hierdoor kwamen ze een ronde los van de concurrenten en stonden ze voor het eerst aan de leiding van een Zesdaagse.

 

Dag 3
Halverwege de Zesdaagse was het veld duidelijk gescheiden in twee groepen. De topgroep van 6 teams stond binnen één ronde afstand van elkaar. De tweede groep verslagen koppels stond op 5 tot 12 ronden. Slippens en Stam moesten de leiding afstaan aan Gilmore/ McGrory en ook de Italianen Martinello en Villa passerden hen in de algemene rangschikking.

 

Dag 4
Voor het eerst was de hal nagenoeg uitverkocht. Voordat er gestart werd verschenen de coureurs blootshoofds en met een zwarte rouwband aan de start. Er werd een minuut stilte in acht genomen in aansluiting op de drie minuten stilte die heel Europa 's middags om 12.00 uur betrachtte in verband met de gebeurtenissen in Amerika. Daarna gingen de helmen op en werden met nog drie dagen te gaan de kaarten geschud. Nog maar drie teams maakten kans op de eindoverwinning. De Italianen Martinello/Villa, de Zwitsers Risi/Betschart en het Belgisch-Australische koppel Gilmore/McGrory. De Nederlanders haakten nog net aan op één toer achterstand. De Duitse wereldkampioenen en de Denen Madsen/Hansen waren definitief op achterstand gezet. Met nog maar 5 minuten te gaan in de koppelkoers wisten de Italianen en Zwitsers hun ronde achterstand op Gilmore/McGrory goed te maken met een korte maar ultrasnelle jacht.

 

Dag 5
Slippens hield zijn duim en wijsvinger een centimeter van elkaar en vloekte binnensmonds. Nog nooit had hij op zaterdagavond de prestigieuze jacht gewonnen en nu voor eigen publiek verloor hij de finalesprint van Martinello. In een uitverkocht stadion bracht de tweede plaats Slippens en Stam echter wel terug bij de top-3. Het publiek genoot van wat de renners brachten en de atmosfeer was aanstekelijk goed.

 

Dag 6
Voor aanvang van de afsluitende finalekoppelkoers was de Zesdaagse nog door vier koppels te winnen. Vanaf de start waren de Nederlanders en de Zwitsers heel actief en slaagden er ook in om hun eerder op de dag opgelopen achterstand van één ronde weer goed te maken op de twee topteams. Zowel Slippens als Risi toonden hun grote klasse en aanvalslust aan het publiek. Maar in de finale over 50 ronden moesten ze in de puntensprints hun meerderen erkennen. Martinello/Villa en Gilmore/McGrory wisselden elke 10 ronden van koppositie, maar in de laatste sprint trokken de Belg en de Australi'r aan het langste eind en werden zij de gelukkige winnaars van de 9e Zesdaagse van Amsterdam.